Ντόρα Πάλλη

Υποψήφια Βουλευτής Νοτίου Τομέα Αθηνών (Β3)

Ομιλία μου στο Ψηφιακό Μουσείο Ν. Σμύρνης κατά τη βράβευση προσωπικοτήτων του αθλητισμού

Φίλες και Φίλοι,

Χαίρομαι ιδιαίτερα που βρίσκομαι, σήμερα, εδώ, ανάμεσα σε καλούς φίλους και σε όλους εσάς που μας τιμάτε με τη παρουσία σας.
Δεν σας κρύβω ότι, από την πρώτη στιγμή, που συζητήσαμε με την Βούλα Κοζομπόλη, την ιδέα της για τη σημερινή ημερίδα, με κατέκλυσε ένας πηγαίος ενθουσιασμός. Γιατί, το θέμα που καλούμαστε να συζητήσουμε, προσκρούει σε παγιωμένα στεγανά και «ταμπού» της ελληνικής κοινωνίας. Σε στερεότυπες αντιλήψεις χρόνων που –μέχρι πρόσφατα- υπήρχαν ψηλά στη λίστα αυτών «που δεν πρέπει να κάνει μια γυναίκα». Μα, πάνω απ’ όλα, σε κατάλοιπα μιας εποχής όπου ο αθλητισμός μονοπωλείτο από την ανδρική παρουσία.
Η ενασχόληση μου με το κίνημα του Ολυμπισμού, τα τελευταία 20 και πλέον χρόνια, με έχει εφοδιάσει με εμπειρίες και άκρως ενδιαφέροντα στοιχεία που θα ήθελα, σήμερα, να μοιραστώ μαζί σας. Μπορεί οι νεότεροι που βρίσκονται στην αίθουσα να θυμούνται έντονα της επιτυχίες του γυναικείου αθλητισμού σε Ολυμπιακούς Αγώνες, ειδικά όσοι είναι γεννημένοι τη δεκαετία του ’80 και έπειτα, αλλά δεν ήταν πάντα έτσι. Χαρακτηριστικό είναι ότι το πρώτο μετάλλιο που πανηγύρισε ποτέ η χώρα μας και προήλθε από γυναικεία προσπάθεια ήταν το χρυσό μετάλλιο στο στίβο της Βούλας Πατουλίδου, το όχι και τόσο μακρινό 1992 στη Βαρκελώνη. Βέβαια, τα επόμενα χρόνια υπήρξαν πολύ καλύτερα για το γυναικείο αθλητισμό, με 22 μετάλλια σε 27 χρόνια και 7 Ολυμπιάδες. Πριν φτάσουμε, όμως, σε αυτό το σημείο, ακόμη και η συμμετοχή των γυναικών στον αθλητισμό δε ήταν δεδομένη.
Αλλά, κατοχυρώθηκε μέσα από μια συνεχή διαπάλη με τις ιδεοληψίες που κουβαλούσε ο κόσμος του αθλητισμού και οδήγησαν τις γυναίκες σε συγκρουσιακές και ανατρεπτικές συμπεριφορές. Το 1896, στους πρώτους Ολυμπιακούς αγώνες, παρά την απαγόρευση της συμμετοχής σε γυναίκες, η Ελληνίδα, Σταμάτα Ρεβίθη, έτρεξε στον Κλασικό Μαραθώνιο, σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Είναι αξιοσημείωτο, δε, ότι, ο Pierre de Coubertin, ιδρυτής της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής και γνωστός για τις βικτωριανές απόψεις του, είχε προτείνει στους «Αθανάτους» τη ψήφιση νόμου που να απαγόρευε τη συμμετοχή γυναικών στα Ολυμπιακά δρώμενα. Που να φανταζόταν πως σήμερα τα κέντρα λήψης αποφάσεων θα κατακλύζονταν από ικανές γυναίκες.
Τη στιγμή που οι γυναίκες εισέρχονταν στους αγωνιστικούς χώρους, για να κριθούν για τις αθλητικές επιδόσεις τους, γίνονταν αντικείμενο επικρίσεων για τα φυσικά τους χαρακτηριστικά και όρια, τον περιοδικό τους κύκλο, ακόμα και για το αν κάποια στιγμή αποφασίσουν να ακολουθήσουν το δρόμο της μητρότητας. Αυτά όλα εντάσσονταν στο πλαίσιο της ευρύτερης κριτικής που δέχονταν για την θέληση τους να κινηθούν «έξω από τα στενά όρια του σπιτιού τους». Η συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες μετατράπηκε, έτσι σε μια κατάκτηση που επανεπιβεβαίωνε τη θέση της γυναίκας στο σύγχρονο κόσμο και προήγαγε την ισότητα. Ισότητα που παρείσδυε στον μέχρι πρότινος καλά φρουρούμενο, ανδροκρατούμενο χώρο του αθλητισμού. Ισότητα που, ωστόσο, αν και είχε επιτευχθεί, δεν αντικατοπτριζόταν έμπρακτα, στα χαρτιά.
Πέρασαν πολλά, ακόμη, χρόνια, ώστε τα γυναικεία αθλήματα να περιβληθούν με την αίγλη που τους αξίζει. Μειωμένα μπάτζετ, μικρή δημοφιλία και δημοσιογραφικά εμπάργκο συνέθεταν το ψηφιδωτό αποκλεισμού και αρτηριοσκλήρωσης. Μια πρόσφατη έρευνα που έγινε από το ΑΠΘ σε συνεργασία με το Sports Illustrated δείχνει ότι τα πρωτοσέλιδα που γράφονται για το γυναικείο αθλητισμό αγγίζουν μετά βίας το 9% παγκοσμίως, ενώ η δημοσιογραφική κάλυψη του γίνεται συχνά με σεξιστικό και προσβλητικό τρόπο για τις γυναίκες. Ενδεικτικό παράδειγμα, η οικειότητα με την οποία τις αντιμετωπίζουν οι παρουσιαστές, χρησιμοποιώντας μόνο το μικρό τους όνομα ή εκφράζοντας το ερώτημα αν αποτελούν δημιούργημα του πατέρα-προπονητή τους. Θέλω, όμως, να απαντήσω εγώ σε αυτό, τώρα, βλέποντας μπροστά μου και μια πλειάδα κορυφαίων Ολυμπιονικών. Η Βούλα, η Εύη, η Βιργινία (βάλε και άλλα ονόματα) δεν είναι δημιούργημα κανενός. Είναι γυναίκες που τόλμησαν και τα κατάφεραν να σταθούν στο κορυφαίο επίπεδο. Γυναίκες που έκαναν πολλές προσωπικές θυσίες, για να σηκώσουν ψηλά την Ελλάδα. Γυναίκες που γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα και τη καθεμία από εμάς τι σημαίνει στοχοπροσήλωση και αυτοπειθαρχία.
Και αυτές οι αρετές μπορώ να σας διαβεβαιώσω πως είναι επίκτητες και έρχονται μετά από προσωπικό μόχθο και αλλεπάλληλες θυσίες. Αρετές που συναρθρώνουν νοοτροπίες και στάσεις ζωής που πρέπει να αποτελούν “μπούσουλα” για τη χρηστή διοίκηση των αθλητικών οργανισμών. Αρετές που, προσωπικά, πιστεύω πως μόνο γυναίκες μπορούν να κομίσουν σε δομές και θέσεις ευθύνης.
Και θέλω, εδώ, να σταθώ στο προσωπικό Γολγοθά των αθλητριών που, συνήθως, κανείς δεν αντιλαμβάνεται. Οι στερήσεις από την τρυφερή παιδική ηλικία ωχριούν μπροστά στη σκληρή καθημερινότητα που καλούνται να αντιμετωπίσουν στη συνέχεια. Γιατί, πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτές οι γυναίκες δεν είναι κούκλες της Mattel, ώστε, τώρα να είναι αθλήτριες, σε πέντε λεπτά μητέρες και τα επόμενα πέντε λεπτά νοικοκυρές και σύζυγοι. Όλοι αυτοί είναι διακριτοί ρόλοι, στους οποίους πρέπει να αφιερώνουν πολύ χρόνο και ξεχωριστή προσοχή, προκειμένου να πετύχουν και να διατηρήσουν ακέραιο το ψυχισμό τους.
Ειδικότερα, στα χρόνια των μνημονίων και της κρίσης, έχουν προστεθεί και δύο ακόμα μεγάλα βαρίδια στην προσπάθεια που αυτές οι γυναίκες ανελλιπώς καταβάλλουν. Πρώτον, το ψυχολογικό βάρος που είναι αναπόφευκτο λόγω μιας πιθανής ανεργίας των μελών της οικογένειας τους και ενός επιβαρυμένου νοικοκυριού. Δεύτερον, το οικονομικό βάρος που επωμίζονται σε πολλές περιπτώσεις, όταν η Ομοσπονδία και η Πολιτεία, τις αφήνει “ξεκρέμαστες” και χωρίς καμία ουσιαστική βοήθεια. Βοήθεια που δεν αντανακλάται μόνο σε χρηματικό επίπεδο, αλλά και σε επίπεδο υποδομών. Οι άθλιες προπονητικές εγκαταστάσεις μπορούν εύκολα να οδηγήσουν σε ένα σοβαρό τραυματισμό και σε μια άδοξη λήξη καριέρας.
Σε αυτά τα θέματα πρέπει να δοθούν άμεσα λύσεις. Η υπερηφάνεια και η συγκίνηση που βλέπουμε στα μάτια των αθλητριών μας, όταν ξεκινούν μια κούρσα, κολυμπούν, πηδούν και τελικά ανεβαίνουν στο βάθρο, πρέπει να αντιληφθούμε όλοι μα, κυρίως, η Κυβέρνηση ότι αποτελούν την πιο αγνή έκφραση πατριωτισμού. Δεν πρέπει να τους το στερούμε αυτό.
Και, μάλιστα, πόσο μάλλον, αφού μία αθλήτρια δε σταματά ποτέ, ακόμα και μετά τη λήξη καριέρα της, να έχει ενεργό κοινωνικό ρόλο. Αποτελεί πρότυπο σκληρής δουλειάς και αφοσίωσης. Και με την δράση τους, πολλές από τις Ολυμπιονίκες που βρίσκονται, σήμερα, εδώ, μας το έχουν αποδείξει. Σε μερικές από αυτές είχα τη χαρά να συμμετέχω και εγώ. Όταν με τη Βούλα και το Σύλλογο Ολυμπιονικών, υλοποιήσαμε το πρόγραμμα «Σέβομαι τη Διαφορετικότητα» πολλοί αδιαφόρησαν, άλλοι γέλασαν. Σήμερα, θέλω να σας πω ότι έχουμε καταφέρει να πάμε σε πάνω από 100 σχολεία σε όλη την Ελλάδα, να δούμε περίπου 2000 μαθητές και να στείλουμε από κοινού ένα ηχηρό μήνυμα ενάντια στο σχολικό εκφοβισμό.
Γιατί, η προσφορά δεν έχει να κάνει μόνο με την εκμάθηση ενός αθλήματος, αλλά με την διάπλαση ενός ευαίσθητου παιδικού χαρακτήρα και του αξιακού χάρτη της κοινωνίας μας. Επειδή, λοιπόν, αυτή είναι μια δουλειά που οι γυναίκες αναλαμβάνουν παραδοσιακά να κάνουν, νομίζω πως, σήμερα, θα μου επιτρέψετε να ζητήσω και εγώ με τη σειρά μου να επιφυλάξουμε όχι ένα, αλλά πολλά ακόμη βραβεία για καταξιωμένες γυναίκες στο χώρο του αθλητισμού! Και να αγκαλιάσουμε προγράμματα, όπως το make place for a woman που μπορούν να κάνουν τη διαφορά!

0 comments

By