Ντόρα Πάλλη

Υποψήφια Βουλευτής Νοτίου Τομέα Αθηνών (Β3)

«Ποτέ ξανά» άρθρο μου για την ανείπωτη τραγωδία στο Μάτι

 

Η απίστευτη τραγωδία στο Μάτι μας γέμισε όλους ανείπωτη θλίψη κι απέραντη οργή.
Θλίψη για τους άδικους θανάτους, αλλά κι οργή για μια πολιτεία που αρνείται πεισματικά να μάθει από τα λάθη της.
Την ώρα που η τραγωδία στο Μάτι τελείωνε με αυτά τα συντριπτικά αποτελέσματα, την ίδια στιγμή δύο άλλες τραγωδίες βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη…
Μετρούν ήδη 100 πνιγμοί για το φετινό καλοκαίρι, ενώ περίπου 350 θάνατοι από τροχαία ατυχήματα μέσα στο 2018.
Στους προσεχείς μήνες η χώρα μας θα θρηνήσει ακόμα περισσότερα θύματα…
Περισσότερα κι από αυτά που είχαμε στο Μάτι.
Δυστυχώς όμως, γιατί τραγωδία δεν είναι μόνο τα θύματα!
Τραγωδία είναι… ο τρόπος που κράτος και πολίτες διαχειριζόμαστε τα θέματα των πυρκαγιών, των πλημμυρών, των σεισμών αλλά και θέματα όπως η οδική ασφάλεια και οι πνιγμοί!
Δυστυχώς, η ελληνική πολιτεία έχει αποτύχει για άλλη μια φορά στην δημιουργία  ενός  σοβαρού συστήματος πολιτικής προστασίας σε μια χώρα που συνέχεια αναμετράται τόσο με φυσικές καταστροφές, όσο και με μεγάλες ελλείψεις υποδομών.
Ας δούμε το δραματικά επίκαιρο θέμα των πυρκαγιών.
Η χώρα έχει κάθε χρόνο καταστροφικές πυρκαγιές .
Και κάθε χρόνο, σχεδόν, μετράει ανθρώπινα θύματα, αφού πέρα από το έργο της φύσης έχουμε να αντιμετωπίσουμε και το φαινόμενο της μαζικής αυθαίρετης δόμησης μέσα σε πευκοδάση.
Η πατρίδα μας κάθε καλοκαίρι φιλοξενεί μια κυριολεκτικά «πυρηνική βόμβα».
Τι έχουμε κάνει σε επίπεδο βασικών υποδομών στους αυθαίρετους οικισμούς αλλά και γενικότερα;
Θα συνεχίσουμε να επιτρέπουμε να χτίζονται οικισμοί μέσα στα δάση μας;
Κι από κει και ύστερα τι έχουμε κάνει για να μην υπάρχουν τουλάχιστον, ανθρώπινα θύματα, οπώς για παράδειγμα στο επίπεδο της εκπαίδευσης των πολιτών στην διαχείριση ακραίων συνθηκών;
Ποιο είναι το σύστημα ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης πολιτών;
Ένα σύστημα  που οφείλει να ξεκινά από την εκπαίδευση, να συνεχίζει με τον εθελοντισμό και την ενεργή συμμετοχή των πολιτών σε έκτακτες καταστάσεις και να καταλήγει στις κρατικές υπηρεσίες με την πολιτική ηγεσία που έχει και την τελική ευθύνη…
Πόσες ασκήσεις έχουμε κάνει;
Πόσοι μετέχουν σε εθελοντικά προγράμματα;
Ποια είναι η εκπαίδευση στα σχολεία;
Και ποια είναι τα τοπικά και γενικά σχέδια για έκτακτες περιπτώσεις;
Δυστυχώς και πάλι, οι απαντήσεις σε ερωτήματα, όπως τα ανωτέρω είναι απογοητευτικές.
Κι ερχόμαστε κάθε χρόνο να μετράμε απώλειες ανθρώπων που θα μπορούσαμε να είχαμε σώσει.
Και προφανώς δεν φταίνε οι πολίτες για αυτό.
Από την στιγμή που η ελληνική πολιτεία δεν έχει πάρει καμία πρωτοβουλία.
Από την στιγμή που πολλές φορές στέκεται αδιάφορα σε σχετικές πρωτοβουλίες.
Από εκεί και ύστερα, μόνο απογοήτευση γεννά η διαχείριση της τραγωδίας από την κυβέρνηση.
Πριν…
Κατά τη διάρκεια… και
Μετά την τραγωδία!
Διαχείριση κρίσης δεν είναι να προσπαθούμε να διασπείρουμε ευθύνες, αριστερά και δεξιά…
Διαχείριση κρίσης δεν είναι να εξαγγείλουμε μέτρα τα οποία θα έπρεπε να λάβουμε από πριν…
Κι εν πάση περίπτωση, διαχείριση κρίσης δεν είναι η αποφυγή, ουσιαστικά, ανάληψης της τελικής ευθύνης…
Διότι, αν η κυβέρνηση δεν αναλαμβάνει την ευθύνη – και δεν πληρώνει κόστος για αυτήν – τότε κανένας άλλος δεν θα έχει λόγο να αναλαμβάνει ευθύνη σε αυτό το τόπο.
Η στάση της κυβέρνησης στη κρίση κινδυνεύει να βυθίσει μια ολόκληρη κοινωνία κι ένα ολόκληρο έθνος στην κατάσταση της γενικευμένης ανευθυνότητας.
Κι αυτό αποτελεί τη βάση για τις επόμενες τραγωδίες!

0 comments

By