Σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες υπήρξαν ευρείες συναινέσεις για την αντιμετώπιση της κρίσης. Στην Ελλάδα δεν μπορεί να γίνει;
Ιστορικά, στην χώρα μας μόνο δύο φορές την περίοδο της μεταπολίτευσης υπήρξε συναίνεση για την αντιμετώπιση κρίσεων. Το πέτυχε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης το 1989 και η δεύτερη φορά ήταν η κυβέρνηση εθνικής ενότητας που συγκρότησε η Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ, η ΔΗΜΑΡ και το ΛΑΟΣ υπό την απειλή της χρεοκοπίας. Και στις δύο περιπτώσεις δεν υπήρξε πολιτική βιωσιμότητα του εγχειρήματος σε βάθος χρόνου, διότι η συναίνεση δεν στηρίχθηκε σε συνειδητές εθνικές επιλογές προσέγγισης και αντιμετώπισης των προβλημάτων της χώρας, αλλά στην ανάγκη της στιγμής.
Είναι έλλειμμα για την δημοκρατία μας και στοιχείο διολίσθησης του πολιτικού πολιτισμού μας, το φαινόμενο ακόμα και σε αυτονόητα θέματα, να αδυνατούν να συμφωνήσουν όλα τα δημοκρατικά κόμματα της Βουλής.
Ακόμα και η ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση αποτέλεσε για τους σοσιαλιστές και την αριστερά στην Ελλάδα πεδίο αντιπαράθεσης, ακόμα και όταν αυτή ολοκληρώθηκε και η χώρα αποτελούσε μέλος της Ευρωπαϊκής οικογένειας.
Δισεκατομμύρια ευρώ διοχετεύθηκαν στην χώρα από τα Ευρωπαϊκά ταμεία επί δύο δεκαετίες για να γίνουν πολιτικές αναδιάρθρωσης από τον αγροτικό τομέα έως τις νέες τεχνολογίες, που εντέλει κατασπαταλήθηκαν υπό τις θριαμβευτικές αντιευρωπαϊκές κραυγές της αριστεράς και των σοσιαλιστικών συντεχνιών του υπερμεγέθους κράτους που υπερασπιζόντουσαν δόγματα που κατέρρεαν σε όλη την Ευρώπη μαζί με το τείχος του Βερολίνου.
0 comments